واجب است كه از خود و از هريك از عيالان مقدار يك صاع [ 1 ] يعنى يك من و يك چهار يك به وزن تبريز تخميناً از گندم يا جو يا خرما يا مويز يا [ 2 ] برنج يا كشك يا شير يا آنچه در اغلب اوقات قوت اهل آن ملك باشد به مستحقّ رساند . و مقدار صاع قبل از اين نيز مذكور شد « 1 » . و وقت دادن به مستحقّ نيّت چنين كند : كه اين جنس را به مستحقّ مىدهم به جهت زكات فطرهء واجب تقرّب [ 3 ] به خدا . و كسىكه فقير بود وى را سنّت است كه زكات فطره را اخراج نمايد ، و كيفيّت آن چنان است كه يك صاع را نيّت كند و به‌دست عيال بدهد تا يك يك به‌دست گيرند آنگاه از ايشان بستاند و به مستحقّ برساند . و مصرف زكات فطره مصرف زكات مال است [ 4 ] و جايز است دادن قيمت آن جنس به مستحقّ . و اگر در شب عيد رمضان مهمانى قبل از شام برسد فطرهء او براين‌كس واجب [ 5 ] است خواه طعام اين كس را خورد و خواه نخورد [ 6 ] و همچنين هرغلام و كنيز كه

--> [ 1 ] - صاع نيم من به وزن شاه معمول شانزده عبّاسى إلّاچند مثقال است ، هرگاه نيم من تمام‌بدهد برائت ذمّه حاصل مىشود . ( دهكردى ) * گذشت مقدار صاع در آب وضوء . ( مازندرانى ) [ 2 ] احوط اقتصار بر غلات اربع است . ( خراسانى ) * احوط اين است كه يكى از غلات اربع را بدهد كه گندم و جو و خُرما و مويز باشد و دادن قيمت كفايت مىكند بلكه افضل است در بعض مقامات . ( مازندرانى ، نخجوانى ) [ 3 ] قصد قربت كافى است نيّت وجوب لازم نيست . ( كوهكمره‌اى ، يزدى ) [ 4 ] احوط آنكه به خصوص فقراء و مساكين بدهد . ( دهكردى ) [ 5 ] مناط دروجوب براين‌كس‌اين‌است‌كه صدق‌كند عيال اواست ، پس به مجرّد رسيدن قبل از شام واجب نمىشود بلكه بر خودش واجب است ، هر چند احوط اين است كه ميزبان هم بدهد . ( يزدى ) [ 6 ] احوط آن است كه مهمان هم نيز بدهد ، مگر صدق عيلوله حاصل شود . ( خراسانى ) * درصورت غذا نخوردن مهمان هم بدهد احتياطاً ، اگر چه اقوى عدم وجوب است . ( مازندرانى ) ( 1 ) رجوع شود به صفحه 255 .